Wednesday, April 6, 2011
آلن وودز
برگردان: سروش دشتستانی
حرکت با شکوه کارگران فرانسه الهام بخش کارگران در همهی اروپاست. این نشان دهندهی چهرهی واقعی طبقهی کارگر فرانسه است. دیروز، اعتصاب کنندگان، آکسیونشان را برای دومین روز و در ادامهی آکسیون موثر روز سه شنبه ادامه دادند.
سه شنبه، فرانسه بزرگترین اعتصاب و تظاهرات تاکنونیاش در کمپین اتحادیههای کارگری برای افزایش فشار بر دولت علیه اصلاحات برنامهی بازنشستگی را به چشم دید. برخی از اتحادیههای کارگری میگویند، که آنها اعتصاب را به طور نامحدود ادامه میدهند. خدمات راهآهن هنوز محدود است و باعث تراکم و تاخیر شده است.
اعتصابها باعث بسته شدن همهی شش پالایشگاه شرکت «توتال» شده و بیم کمبود سوخت میرود. یازده پالایشگاه از دوازده پالایشگاه فرانسه متاثر از اقدام اعتصاب کنندگان میباشد. در پایانهی نفتی بندر «فوس-لاورا»، در نزدیکی مارسی، اعتصاب هیجدهمین روزش را سپری میکند و نفتکشهای سرگردان قادر به تخلیه محمولههای خود نیستند.
در سطح ملی،با توجه به شرکت ملی راهآهن SNCF، کمتر از نیمی از قطارهای محلی و داخل شهری در رفت و آمد هستند. برج ایفل بعد از اعتصاب کارگران، در روز سهشنبه، به روی گردشگران بسته بود. فرودگاهها نیز تحت تاثیر اعتصاب قرار گرفتهاند، به مانند صدها مدرسهای که با مجامع عمومی که در چندین دانشگاه برای تصمیم گیری در مورد آن چه که باید در موردش اقدام کنند، برگزار میشود.
با وجود این که این اعتصابات عمدتا در بخش دولتی هستند، اما بازتاب آن به بخش خصوصی نیز رسیده است. ضعف اصلی این جنبش در بخش حصوصی است، جایی که سختتر میتوان کارگران را به این کار - که ریسک اخراج در پی دارد- ترغیب کرد.
به گفتهی اتحادیههای کارگری، سه و نیم میلیون نفر خیابانها را در کُل فرانسه در اعتصاب عمومی روز سهشنبه گرفتند. کنفدارسیون سراسری کارگران فرانسه اعلام کرد، این جا در تولوز، صد و چهل و پنج هزار نفر در بزرگترین تظاهرات سال شرکت کردند؛ حال آن که در پاریس تظاهرات با سیصد و پنجاه هزار نفر شکل گرفت.
هوبرت پرواد، عضو کنفدراسیون سراسری کارگران و حزب کمونیست فرانسه، تاکید ند که مقیاس این تظاهرات بزرگ که تولوز را درنوردید، یکی از بزرگترینها در تاریخ این شهر میاشد و همچنین روح مبارزاتی تظاهرکنندگان را چنین تصویر میکند:
«یکی ممکن است تصور کند با گذشت چندین روز از اعتصاب، کارگران باید خسته شده باشند. اما دقیقا به عکس، آنها بیشتر از هر زمان دیگری مشتاق به نظر میرسند. حالت عمومی حاکی از یک خشم عمیق است. کارگران میگویند: جنبش باید الان به سطحی بالاتر برای شکست دولت برود.»
حتا در شهرهای کوچک، تظاهرات قابل توجهی وجود داشته است. در شهر کوچک نیورت، در حوزهی دوکس-سورس، پانزده هزار نفر از شصت هزار نفر جمعیت کُل این شهر به خیابانها آمدند. این بدان معناست، که یک چهارم جمعیت در تظاهرات شرکت داشت.
تصویر کُلی از یک خروش عظیم احتماعی و عروج رادیکالیسم حکایت دارد، که سرکوباش آسان نخواهد بود. جو تظاهراتها از اطمینان، شادی و شادابی تشکیل شده، که نشانی از مبارزهی متحد و پایداری کارگران در خیابان بود. با این حال، نگرش انتقادی نسبت به رهبری به طور فزایندهای وجود دارد. یک کارگر در نیورت به من گفت:
«تظاهرات حیرت آور بود، اما من نمیتوانم درک کنم که چرا در پایان ما هیچ همایشی نداشتیم، هیچ کدام از رهبران سخنرانی نکردند و هیچ بحثی راجع به قدم بعدی در نگرفت. مردم تنها پراکنده شدند و به خانه رفتند و به نظر رسید که همه چیز محو شد.»
ژوزف کواتانت، از فعالان حزب کمونیست، با من در مورد فضای تظاهرکنندگان در نیورت سخن گفت:
«مردم بسیار خوشحال شدند، اما در زیر این رویه خشم موج میزد. این هنوز به نقطه جوش نرسیده است، اما نوعی از نیم جوش شدن و خشمی که هر زمان میتواند منفجر شود، وجود دارد.»
سمپاتی عمومی
روز چهارم آکسیون که از اوایل سپتامبر آغاز شده و نشان داده که هر روز به میزان مشارکت نسبت به روزهای قبل افزوده میشود، افزایش از دو میلیون به سه و نیم میلیون تظاهرکننده را داشتیم و روز جدید اکسیون شنبه، شانزدهم اکتبر تعیین شده است.
مسالهی فوری تظاهرات، برنامهی نیوکا سارکوزی برای افزایش سن بازنشستگی از شصت به شصت و دو سال و به تاخیر انداختن مستمری کامل دولتی از شصت و پنج به شصت و هفت سال است. مجلس نمایندگان این اصلاحات را پذیرفته است و در حال حاضر در دست سنا قرار دارد.
دولت میگوید، ترتیب مستمری فعلی تحمل ناکردنی است و نیاز به اصلاح دارد. دیروز خبرگزاری فرانسه سخنان سارکوزی را منتشر کرد، که خطاب به نمایندگان مجلس گفته: بهتر است در این شرایط امتیازات "بیش از این جلو" نرود.
مطبوعات گزارش میدهند، در داخل متروی پاریس سُرخوردگی و سرگشتگی در میان مسافران دیده میشد، اما سمپاتی با اعتصاب کنندگان نیز وجود داشت. ایسما بلمیود به رویترز گفت: «این برای کسانی که کار میکنند، کمی عذاب آور است. اما من کاملا نقطه نظرات آنها را درک میکنم." اریک فلورس میگوید، که آمد و شد او برای یک علت خوب مختل شده است. او میگوید: «من فکر میکنم تغییرات ناعادلانه است، در حال حاظر بسیاری از افراد سالمند بیکار میباشند."
این نظرات نقل شده در خبرگزاریها، یک انعکاس وفادارانه از افکار عمومی فرانسه است. سری کامل نظرسنجیها به طور حیرتآوری نشان از موافقت هفتاد درصدی عموم در همراهی با اقدام اتحادیهها دارد.
این بدان معناست، که تمام نیروهای زندهی ملت فرانسه پشت سر کارگران هستند. حتا این امر مهمتر است، که بیش از شصت درصد خواهان افزایش تظاهراتها هستند:
تعدادی از اتحادیهها - به خصوص در بخش حمل و نقل- میگویند، که اعتصاب آنها پایان مشخصی ندارد و هر روزه برای گسترش اکسیون در بیست و چهار ساعت آینده رای میگیرند.
جو گسترش رادیکالیسم کامل مشهود است. جلساتی که در چند روز گذشته من در آنها صحبت کردم، توسط «لا ریپوسته»، سازمان شبکهی مارکسیستی در حزب کمونیست فرانسه، سازمان داده شده بود. یک نفر میتواند منافع عظیمی در ایدههای مارکسیسم انقلابی ببینید، نه فقط میان جوانان، بلکه همچنین میان بخش بزرگی از میلیتانتهای مسنتر که رفرمیسم ترسوی رهبری خستهشان کرده و به دنبال ایدهی واقعی کمونیسم هستند.
سنتهای انقلابی
سارکوزی به طور جدی در آرایش مبارزه با اتحادیهها دچار خطای محاسباتی شده است. او فراموش کرده، که فرانسه سرزمین انقلابهاست: سرزمین ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۳، سرزمین ۱۸۴۸، سرزمین کمون پاریس، سرزمین اعتصاب عمومی ۱۹۳۹ و مه ۱۹۶۸.
دومنیک ویلپین، نخست وزیر سابق، هشدار داده است که بیکاری تودهها، پایین آمدن استانداردهای زندگی و تحریکات دائمی دولت سارکوزی میتواند موجب یک انقلاب اجتماعی جدید شود. او گفته است: بیشتر نمایندگان دوراندیش طبقهی حاکمهی فرانسه میتوانند خطر را احساس کنند.
شکی نیست که شرایط برای یک انفجار اجتماعی در دورهی آینده در فرانسه آماده است. بورژوازی فرانسه نمیتواند از عهدهی استمرار امتیازاتی که قبلا از آنها گرفته شده بود، برآید. اما کارگران فرانسه حاضر نیستند دست به سینه باقی بمانند، تا پیروزیهای اجتماعی پنجاه سال قبلشان نابود گردد.
صحنه برای یک دوره مبارزهی شدید طبقاتی آماده میشود. طبقهی حاکمه فرانسه می داند که یک مبارزهی جدی پیش رو خواهد داشت !
تولوز
چهاردهم اکتبر ۲۰۱۰
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment